Mijn liefde voor het werken met kinderen begon nog vóór de middelbare school. Toen ik ouder werd, ik werd al snel het vaste aanspreekpunt voor buurkinderen die een oppas nodig hadden en voor een groeiende stoet van neefjes en nichtjes. Ik ontdekte hoe leuk het is om hun eindeloze nieuwsgierigheid te prikkelen: van simpele knutselprojecten tot het voorlezen van urenlange verhaaltjes – telkens zag ik dezelfde fonkelende ogen wanneer een idee tastbaar werd. Die eerste ervaringen drukten diep hun stempel op mij en brachten me ertoe de opleiding Pedagogisch Medewerker te volgen, waar ik leerde hoe je spel, veiligheid en ontwikkeling zorgvuldig in balans houdt.
Tijdens stages op kinderdagverblijven groeide mijn fascinatie verder. Ik merkte dat kinderen het snelst leren wanneer ze iets letterlijk kunnen vastpakken of zelf in beweging zetten. Tegelijkertijd stak mijn creativiteit de kop op; ik wilde meer bieden dan de standaard knutselkist. Dat bracht me naar het Hout- en Meubileringscollege (HMC), waar ik me specialiseerde in digitaal ontwerpen, technisch tekenen en 3D-printen. Daar ging er een wereld voor me open: wat op het scherm start als een paar pennenstreken, rolt even later als stevig, veilig PLA-figuurtje van het printbed.
De combinatie van vaktechniek en pedagogiek bleek een gouden greep. Ik leerde hoe cruciaal vorm, textuur en schaal zijn voor kleine handen: een figuur van drie centimeter voelt behapbaar, een ronduit wonderlijk kubusje van exact drie bij drie bij drie centimeter nodigt uit tot sorteren, stapelen en verzinnen. Door mijn praktijkervaring weet ik welke thema’s kinderen aanspreken – dieren, voertuigen, fantasiewezens – en hoe ik die onderbouw met leerdoelen als kleur- en vormherkenning of ruimtelijk inzicht. Elk nieuw 3D-object dat ik ontwerp is daarmee niet alleen een speeltje, maar ook een doordacht educatief hulpmiddel dat hun belevingswereld vergroot en hun verbeelding vleugels geeft.